Koniec wakacji.
Dziewiętnasta dwanaście...
Mama, tata i ich mała córeczka. Idą nieśpiesznie środkiem promenady.
-Buju, buju! - wyśpiewuje Mała.
Roześmiani rodzice podnoszą ją do góry za filigranowe przeguby rączek. Czterolatka piszczy z radości.
Idę dalej. Mijają mnie rozpędzone gokarty.
Dwaj chłopcy pedałują zawzięcie w katorżniczym wyścigu.
- Bogdan! Daj wygrać bratu! - rozlega się donośny głos. Odwracam głowę. Starszy, wąsaty mężczyzna osłania przed słońcem ogorzałą twarz - Rojbry kochane - rechocze pod nosem, obejmując uśmiechniętą kobietę. Kobieta ma na oko pięćdziesiąt pięć lat...Wygląda, jak indianka. Ma lniane spodnie, lnianą brązową narzutkę, mnóstwo rzemyków i siwiejące długie, proste włosy. Opiera głowę na ramieniu mężczyzny. Uśmiecha się tak naturalnie. Ona niczego nie udaje. Ona jest naturalnie szczęśliwa
-Roman, daj im spokój... Niech się wyszaleją...Koniec wakacji...
Roman daje żonie psztyczka w nos. Śmieją się. I ja też zaczynam się mechanicznie uśmiechać.
-Roman, daj im spokój... Niech się wyszaleją...Koniec wakacji...
Roman daje żonie psztyczka w nos. Śmieją się. I ja też zaczynam się mechanicznie uśmiechać.
Dziewiętnasta trzynaście...
Do przystani dobija jacht. Piękny. Słońce odbija promienie od poliestrowo-szklanego laminatu. Na pokładzie można dostrzec coraz liczniejszą grupę. Rodzina. Widzę od razu. Liczę pokolenia... Na pewno trzy...Może cztery. Siwa babuleńka trzyma w ramionach kilkumiesięczne niemowle. Wszyscy machają do rozłożonych na kocach i kolorowych leżakach, spalonych słońcem letników. Przyspieszam kroku.
Do przystani dobija jacht. Piękny. Słońce odbija promienie od poliestrowo-szklanego laminatu. Na pokładzie można dostrzec coraz liczniejszą grupę. Rodzina. Widzę od razu. Liczę pokolenia... Na pewno trzy...Może cztery. Siwa babuleńka trzyma w ramionach kilkumiesięczne niemowle. Wszyscy machają do rozłożonych na kocach i kolorowych leżakach, spalonych słońcem letników. Przyspieszam kroku.
Dziewiętnasta czternaście... Wpadam na zakochaną parę dwudziestokilulatków, palącą papierosy elektroniczne z wiśniowym liquidem. Wbijam wzrok w buty. Pospiesznie mamroczę "przepraszam". Kieruję się w stronę lodziarni. Moje dziecko czeka w basenie na shake'a OREO, BEZ bitej śmietany. Mijam matkę, z ogoloną na prawie łyso nastolatką, trzymającą na smyczy buldoga francuskiego. Mijam dwóch młodych ojców, jadących na rolkach. Przed sobą pchają wózki z maluchami.
Dziewiętnasta piętnaście... Na mokrej części plaży ojciec z córką puszczają styropianowy samolot z Alliexpress. Na kocu piknikowym w cieniu rozłożystej sosny młoda kobieta nagrywa film. Odwracam wzrok.
I nagle widzę JEGO.
I nagle widzę JEGO.
Idzie niezbyt szybko. Stawia długie, sprężyste kroki. Zgina przy tym nieznacznie ręce w łokciach. Charakterystycznie podnosi ramiona. Jeansowe spodnie trochę tak wiszą na jego chudych nogach. Świeżo uprasowana koszula niedbale wyłazi z prawej strony jeansów. Na głowie ma kaszkiet. Modny, ładny. Taki jasny.
Taki sam...
Taki sam...
Idzie conajmniej 50 metrów przede mną, a ja widzę już, że się uśmiecha. I widzę ten jego uśmiech... I okulary na sznurkach... I jedyne na świecie oczy... Serce zaczyna mi bić, jak oszalałe. Zaczynam biec... Prawie przewracam młodą, wystraszoną windsurferkę, taszczącą za bom dwumetrowy, kolorowowy żagiel. Nie widzę nic. Kompletnie nic... Widzę tylko mojego Tatę. Za chwilę spojrzy na mnie, jak dawniej. Powie "Heloł, córeczko", tym swoim lekko zachrypniętym głosem. Przytuli mnie. Przecież ja chcę sie tylko przytulić... Na chwilę. A potem już będzie w porządku. Opowiem mu to wszystko... Że teraz to jest tak fajnie. Że dostałam poważną posadę poważnej redaktorki. Że mam takie umowy na trzeźwość. I, że Pan Tomek mi ufa i wierzy we mnie, a to prawie tak, jakbym była dla kogoś ważna. I, że mnie nie wyrzuci. I, że coraz mniej piję! Naprawdę! I, że do wtorku na pewno, na bank nie tknę wcale alkoholu! Bo niby po co? Ja muszę napisać ważne artykuły i duplicatecośtam! Taka jestem fajna, widzisz Tato?! Może mnie jeszcze polubisz kiedyś, co?
I już, już mam go złapać za ramię... Mam mu to wszystko wykrzyczeć, płacząc w tą jego głupią koszulę.
I wtedy on odwraca się w moją stronę. Czas staje w miejscu.
- Przepraszam? - mówi, z lekką dezorientacją.
Nic nie rozumiem.
-Znamy się?
-Znamy się?
Ma piwne oczy. Ciemne, długie rzęsy. Pucołowate policzki i niedbały, kilkudniowy zarost. Śmierdzi wódką.
Dziewiętnasta siedemnaście. Przez dwie minuty miałam znowu mojego Tatę.
Dziewiętnasta siedemnaście. Przez dwie minuty miałam znowu mojego Tatę.
Stoję, jakbym wrosła w chodnik. Patrzę na niego. Nie mrugam. Nie mówię. Nie mogę. Serce wali mi jeszcze mocniej. A potem dzieje się ze mną coś koszmarnego...
Mijam tego człowieka, zaczynam biec, coraz szybciej i szybciej. Mijam lodziarnię, mijam boisko do siatkówki. Na wysokim urwisku uginają się w pokłonach sosny. Kątem oka widzę, płynące niezdarnie, białe szkoleniowe łódeczki z małymi, białymi żagielkami, a przy nich kilka dużych białych żaglówek. Wpadam na ścieżkę, prowadzącą do portu.
Napić się....muszę się napić...
W nosie mam umowy! W nosie mam lodziarnię! W nosie mam artykuły! I całe Pieczyska! I pracę! I życie! Wszystko mam gdzieś! Gdzieś!
Chcę zobaczyć mojego Tatę! Mojego jedynego na świecie Tatę!
A może zapić się na śmierć? I umrzeć? Obojętnie. Bez niego jestem skończona...
Siedzę w trzcinach, wciśnięta w belki starego, zamkniętego portowego pomostu. Śmierdzi zbutwiałym drewnem i zgnilizną. Przemakają mi trampki. Cała się trzęsę. Jestem beznadziejna. Nigdy, nigdy z tego nie wyjdę! NIGDY SIĘ OD NIEGO NIE UWOLNIĘ! Sam przecież mówił!!!
I nigdy nie uwolnię się od picia... Nie ucieknę przed sobą...Bo niby dokąd?
Dzwoni telefon... Raz i drugi...i trzeci...
I nigdy nie uwolnię się od picia... Nie ucieknę przed sobą...Bo niby dokąd?
Dzwoni telefon... Raz i drugi...i trzeci...
-Wszystko w porządku? - pyta Marta. - Dziewczynki się bawią. Kupiłam im lody. Shake'a musisz wypić sama, haha!
Nie chce wypić shake'a! Chcę wypić sześć puszek piwa. Chcę przestać czuć!
Chcę przestać w ogóle istnieć! Łzy cisną mi się do oczu. Czemu, kurwa, akurat teraz?! Czemu nie we wtorek o dziesiątej piętnaście?!
Znowu jestem sama przeciwko sobie. Nie wygram. Już wiem, że nie wygram...Jest mi wszystko jedno...
Znowu jestem sama przeciwko sobie. Nie wygram. Już wiem, że nie wygram...Jest mi wszystko jedno...
Zakładam okulary przeciwsłoneczne. Z rezygnacja mijam wszystkie te szczęśliwe, kochające się do obrzygania rodziny. Jestem wściekła. Na nich wszystkich. Po co w ogóle istnieją idiotyczne rodziny?! Na Ojca, że zostawił mnie samą, że musi go nie być! Na tego faceta, że nie okazał się moim Ojcem! Na Pana Tomka, że na pewno tylko tak ściemnia. Że NA PEWNO MNIE I TAK WYRZUCI, bo na pewno i tak go zawiodę! Już go zawiodłam! Na Martę, za jej głupie lody. Znowu była lepszą matką ode mnie! Ja nie umiem być przecież matką! Na świat, że nie jest teraz wtorek, tylko pieprzona sobota!
Na Barta, że sobie umarł.
Na siebie, że sobie żyję...
Dwudziesta dwanaście.
Jestem nikim.
Choćbym się starała nie wiem jak bardzo...
Nie umiałam być dobrą córką, nie umiem być dobrą matką, nigdy nie będę dobrą żoną. Nie uratowałam Bartka. Nie uratowałam NAS! Nie napisałam artykułu. Nie dotrzymałam umowy. Nie kupiłam shake'a... Do niczego się nie nadaję! Po co ja w ogóle jestem? Co?
Na szczęście już koniec wakacji...
I co dalej?
Nie wiem.
Na Barta, że sobie umarł.
Na siebie, że sobie żyję...
Dwudziesta dwanaście.
Jestem nikim.
Choćbym się starała nie wiem jak bardzo...
Nie umiałam być dobrą córką, nie umiem być dobrą matką, nigdy nie będę dobrą żoną. Nie uratowałam Bartka. Nie uratowałam NAS! Nie napisałam artykułu. Nie dotrzymałam umowy. Nie kupiłam shake'a... Do niczego się nie nadaję! Po co ja w ogóle jestem? Co?
Na szczęście już koniec wakacji...
I co dalej?
Nie wiem.


Komentarze
Prześlij komentarz